Αναγγελία - Εφημερίδα

Ούτε εμπαιγμός, ούτε αδυναμία, είναι σχέδιο απαλλαγής του συστήματος από τη μικρομεσαία επιχείρηση

από

Παντελή Φλωρόπουλο
Εκδότη Εφημερίδας Αναγγελία

Με τίτλο «καθυστερεί το πρόγραμμα του ΤΕΜΠΜΕ» δημοσιεύσαμε στο υπ´ αριθμ. 367 / 16 Ιουνίου 2010 φύλλο της «Αναγγελίας» την ερώτηση που υπέβαλλαν προς την Υπουργό Οικονομίας Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας Λούκα Κατσέλη δέκα βουλευτές της συμπολίτευσης*. Αν και - συνήθως - οι απαντήσεις επί των σοβαρών ιδίως θεμάτων είναι άμεσες, εντούτοις για το θέμα αυτό, ακόμα σήμερα δεν έχουμε μάθει την απάντηση του Υπουργείου. Αντίθετα, μαθαίνουμε την Δευτέρα 5 Ιουλίου, από δήλωση κυβερνητικού στελέχους στην τηλεόραση, ότι, αν και το πρόγραμμα του ΤΕΜΠΜΕ υπογράφηκε από τους αρμόδιους Υπουργούς (το πρώτο του σκέλος) στις 13 Μαΐου και (το δεύτερο σκέλος) στις 19 Μαΐου 2010, μόνο ΜΙΑ Τράπεζα έστειλε αίτηση συμμετοχής στο πρόγραμμα.

Άλλες πηγές αναφέρουν ότι οι Τράπεζες δεν είναι πρόθυμες να συμμετάσχουν, επειδή το επιτόκιο δεν είναι ελκυστικό γι´ αυτές. Και, καθώς φαίνεται, η κυβέρνηση αδυνατεί να επιβάλλει την βούλησή της, παρά τα ευνοϊκά μέτρα που παραλλήλως (και στο πνεύμα του Μνημονίου) λαμβάνει για την στερέωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος της χώρας.

Θα θυμίσουμε ότι η ενίσχυση της Αγοράς με μέτρα για την ρευστότητα ήταν από το κυριότερο ζήτημα, το οποίο (ασκώντας δριμύτατη κριτική εναντίον της Νέας Δημοκρατίας) ανέδειξε το ΠΑΣΟΚ προεκλογικά και με απανωτές ανακοινώσεις υπηρέτησε (στα λόγια όμως) τους πρώτους μήνες της διακυβέρνησής του. Όμως η ωμή πραγματικότητα είναι ότι εννιά μήνες ήδη μετά την ανάληψη των κυβερνητικών του ευθυνών, το ΠΑΣΟΚ δεν έκαμε απολύτως ΤΙΠΟΤΑ προς την κατεύθυνση αυτή.

Η στάση του άραγε είναι έκφραση αδυναμίας ή εμπαιγμού; Ή μήπως πρόκειται για σχέδιο υπερσυγκέντρωσης της Αγοράς, σχέδιο που δεν μπορεί, ούτε θέλει να αναχαιτίσει, πολλώ δε μάλλον να ομολογήσει κιόλας;

Το περίεργο είναι ότι με το θέμα «ρευστότητα της Αγοράς» δεν ασχολούνται ούτε καν οι δημοσιογράφοι των τηλεοπτικών μέσων, οι οποίοι διαμορφώνουν μαζικά την κοινή γνώμη. Τελευταία έπαψαν ν´ ασχολούνται με το θέμα και τα έντυπα, ακόμα και τα ειδικά, που αφιέρωναν άρθρα και ρεπορτάζ. Σα να παραιτήθηκαν όλοι. Σα να το πήραν απόφαση ότι το ζήτημα δεν απασχολεί πλέον κανένα ή ότι τίποτα επ´ αυτού δεν πρόκειται να γίνει πια.

Και όμως, η κατάσταση «εδώ κάτω» (αν και ανομολόγητη) είναι τελείως διαφορετική. Το αποδεικνύουν οι αριθμοί. Μέσα στο 2009 έκλεισαν 104.000 μικρομεσαίες επιχειρήσεις και στο πρώτο πεντάμηνο του 2010 ακολούθησαν ακόμα 50.000 μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Αν υπολογίσει κανείς ότι κάθε μικρομεσαία επιχείρηση αντιστοιχεί σε ένα νοικοκυριό, σημαίνει ότι 154.000 νοικοκυριά, ίσον, 600.000 Έλληνες, ήδη έχουν μείνει στο δρόμο. Σ´ αυτούς θα πρέπει να προστεθούν τουλάχιστον 300.000 εργαζόμενοι, δύο ανά επιχείρηση κατά μέσον όρο, που έχασαν τη δουλειά τους. Περίπου ένα εκατομμύριο άνθρωποι βρίσκονται στο χάος μόλις τον τελευταίο ενάμισι χρόνο! Και έπεται συνέχεια. Πολλοί εκτιμούν ότι αυτόν τον καιρό που είναι σε εξέλιξη η κρίση, 500.000 μικρομεσαίες επιχειρήσεις θα έχουν την ίδια τύχη. Σε ένα ή δύο χρόνια από σήμερα θα μιλάμε για ένα πλήθος δύο - τριών εκατομμυρίων Ελλήνων, που θα έχουν χάσει την δουλειά τους στον ιδιωτικό τομέα. Όμως γι´ αυτούς ελάχιστοι και ελάχιστα μίλησαν. Τώρα ήδη δεν μιλάει καθόλου κανείς. Μιλούν όλοι για το ασφαλιστικό, για την σύνταξη, για τη μείωση των μισθών των Δημοσίων υπαλλήλων. Ότι δεν μιλούν όμως για την απώλεια της εργασίας (και του εισοδήματος) τριών εκατομμυρίων Ελλήνων του ιδιωτικού τομέα, είναι πονηρό και δόλιο, διότι στην πραγματικότητα κουκουλώνουν τον πυρήνα του προβλήματος. Όσο έντονα και να μιλούν για τους μισθούς και τις συντάξεις, όσο καταγγελτικά και να μιλούν για το ασφαλιστικό και το εργασιακό ζήτημα, με τίποτα δεν αναπληρώνεται η σιωπή για το βουβό δράμα των οικογενειών που εξαρτώνται από αυτήν την τύχη του Ιδιωτικού Τομέα.

Ωστόσο, η ψύχραιμη ανάγνωση των μηνυμάτων της εποχής αναδεικνύει μια άλλη και ανύποπτη μέχρι τώρα οδυνηρή αλήθεια:

Η βαθιά διεργασία που συμβαίνει στην Αγορά, η δομική αυτή μετάβαση από το παρόν στο μέλλον, είναι εξυγιαντική, αναπόφευκτη και αναγκαία. Είναι μέχρι και δίκαιη. Όχι βεβαίως σε ό,τι αφορά το ατομικό, αλλά σε ό,τι αφορά το συλλογικό συμφέρον, αφαιρουμένης πάντως της σοβαρής εκείνης εκδοχής ότι η συγκέντρωση της Αγοράς καθοδηγείται από κάποια αόρατη και αγνώστων προθέσεων υπερκυβέρνηση.

Αυτό το πρώτο επίπεδο ανάγνωσης έχει εξειδικευμένο ενδιαφέρον και οδηγεί το μυαλό στον ορθολογισμό, άρα και στην αποδοχή των μέτρων της «Τρόικας», και την αποδοχή γενικότερα των ανάλογων μέτρων που λαμβάνονται στην Ευρώπη και στον κόσμο όλο. Διότι ο υπερκαταναλωτισμός από τη μια και η υπερχρέωση των νοικοκυριών από την άλλη, αλλά και η πληθωριστική διάχυση των επιχειρηματικών επιλογών, τι άλλο προκαλούν από το μαζικό αδιέξοδο;

Αν και τίθεται σ´ αυτό το σημείο το ερώτημα "τι τάχα πλήττεται από τα αυστηρά μέτρα, η ποιότητα ζωής ή μήπως ο υπερκαταναλωτισμός", ερώτημα που θα μας πήγαινε αλλού, η διαμορφωμένη κατάσταση μας διαμηνύει εντούτοις ότι η υπερσυγκέντρωση της Αγοράς είναι, ναι, αναγκαία. Ο βίαιος περιορισμός του καταναλωτικού πνεύματος είναι αναγκαίος. Αλλά η ανεύρεση της ισορροπίας ανάμεσα στα δύο είναι το μεγάλο στοίχημα.

Κι αν έχουν αξία για τον απλό πολίτη τέτοιοι συλλογισμοί, είναι επειδή χρειάζονται επειγόντως ερμηνείες, ώστε να αντιμετωπιστεί η καλπάζουσα κατήφεια και η επαπειλούμενη κατάθλιψη. Είναι τεράστια και πανεθνικής σημασίας η επείγουσα ανάγκη να απενοχοποιηθεί ο πολίτης από την αδυναμία εκπλήρωσης των οικονομικών του υποχρεώσεων. Πρέπει να παρηγορηθεί με την αντίληψη ότι η αποτυχία του ως νοικοκύρη απηχεί μια γενική, μια ευρύτερη κοινωνική και συστημική ανακατάταξη. Είναι επίσης ανάγκη να αντιληφθεί εγκαίρως ο επιτηδευματίας, ο ελεύθερος επαγγελματίας, ο μικρομεσαίος επιχειρηματίας, ότι το τυποποιημένο προϊόν θα κατευθυνθεί αναπόφευκτα στο μεγάλο Εμπορικό Κέντρο, με το χαμηλότερο αναλογικό κόστος λειτουργίας, όπου ο καταναλωτής θα το βρίσκει φθηνά και θα το προτιμά, επειδή η σκανδαλωδώς χαμηλότερη τιμή του Εμπορικού Κέντρου θα αναλογεί στο μειωμένο του εισόδημά του. Επομένως το σημερινό μαγαζί με τα παπούτσια, τα ρούχα ή οποιοδήποτε άλλο τυποποιημένο προϊόν, σε μια μαζική κοινωνία όπως αυτή εδώ, δεν έχει καμία τύχη στο άμεσο μέλλον. Όσο νωρίτερα λοιπόν αλλάξει δουλειά ο επαγγελματίας, τόσο το καλύτερο. Σ´ αυτή την εξέλιξη δεν υπάρχει επιστροφή. «Ο κύβος ερίφθη». Εάν κάποιος το πάρει απόφαση τώρα, θα γλιτώσει από χρέη και πολλά άλλα βάσανα, γνωστά σε κάθε άνθρωπο της Αγοράς.

Για το θέμα αυτό είχαμε προαναγγείλει με ακρίβεια τις εξελίξεις με άρθρο μας στην «Αναγγελία» από τον Δεκέμβριο ακόμα του 2002. Τα γεγονότα που συμβαίνουν σήμερα, δεν θα έπρεπε να είναι «κεραυνός εν αιθρία», ούτε ν´ αποδίδονται μονόχνωτα στην κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου. Και δεν έχουμε καμία διάθεση ν´ αθωώσουμε τον πρωθυπουργό. Το αντίθετο μάλιστα. Είναι κι αυτός ένοχος εξ ίσου με τον προκάτοχό του Κώστα Καραμανλή, αλλά εξ ίσου ένοχος και με τον Σημίτη και με τον πατέρα του Ανδρέα Παπανδρέου και με τον Κώστα Μητσοτάκη και με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Όμως δε μπορεί να μας διαφεύγει ότι οι τρέχουσες λογικές προέρχονται από αυθαίρετα, ελαφρόμυαλα και πρόχειρα πορίσματα, τα οποία διακινούν όσοι δεν έχουν σχέση με την πολιτική ή έχουν ειδικό κομματικό όφελος να βρουν ένα εξιλαστήριο θύμα. Η ανεύρεση όμως ή η κατασκευή, προπαντός δε η ανακήρυξη και η καταδίκη ενός μεγάλου ενόχου, είναι το πρώτο βήμα του ζώντος συστήματος για να προχωρήσουν τα προσχεδιασμένα (από ποιους;) πράγματα χωρίς κανένα ουσιαστικό εμπόδιο. Η ουσία όμως είναι ότι όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα, είχαν προαναγγελθεί, ετοιμάζονταν από τότε, δηλαδή ετοιμάζονταν από παλιά και δη από δυνάμεις που δεν ήταν Ελληνικές, δεν ήταν εγχώριες. Αν υπάρχει ευθύνη στους εγχώριους κυβερνήτες μας, δεν είναι αυτή που θα της αποδιδόταν ο σχεδιασμός των πραγμάτων, αλλ´ αυτή που θα τους καταδίκαζε για ελαφρότητα στην διαχείριση των κοινών ή - πολύ χειρότερα - για ιδιοτέλεια στην άσκηση των καθηκόντων τους ή - έστω - για εγκληματική άγνοια του ευρύτερου πολιτικού παιγνίου.

Όπως και νάχει, πρέπει όλοι να αποδεχτούμε τις απώλειες ως αναπόφευκτο γεγονός και με νέα εκκίνηση να προχωρήσουμε σχεδιάζοντας το ατομικό και το συλλογικό μέλλον σε εντελώς διαφορετικές βάσεις από αυτές που ξέραμε ως τώρα.

* Την ερώτηση για τις καθυστερήσεις στην υλοποίηση του προγράμματος εγγυημένων δανείων του Ταμείου Εγγυοδοσίας Μικρών και Πολύ Μικρών Επιχειρήσεων (ΤΕΜΠΜΕ), συνυπέγραψαν η Βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας Σοφία Γιαννακά και εννέα βουλευτές της συμπολίτευσης:

«Παρά τις επίσημες διαβεβαιώσεις περί ετοιμότητας του προγράμματος και ενώ απέμενε η υπογραφή των συμφωνιών με τις τράπεζες, αποδεικνύεται στην πράξη και στην τραπεζική αγορά ότι οι περισσότερες τράπεζες, είτε δεν γνωρίζουν, είτε δεν έχουν ακόμη οδηγίες, είτε δεν θεωρούν το πρόγραμμα επιχειρηματικά ελκυστικό και σε πολλές περιπτώσεις δεν δέχονται αιτήσεις ή, αυτές που δέχονται, οι προϋποθέσεις χορήγησης δανείου προς τους δανειολήπτες είναι ανέφικτες, με αποτέλεσμα να «στεγνώνει» ακόμη περισσότερο η αγορά», τονίζουν οι ερωτώντες βουλευτές του ΠΑΣΟΚ.

Και προσθέτουν: «Τόσο οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις όσο και τα επιμελητήρια διαμαρτύρονται καθημερινά και τονίζουν ότι λόγω των συνθηκών της αγοράς και των σοβαρών διαχειριστικών δυσχερειών που παρουσιάζουν οι επιχειρήσεις και δη οι μικρότερες θα πρέπει να ληφθούν άμεσα μέτρα τόνωσης της αγοράς, γιατί διαφορετικά οδηγούνται στο κλείσιμο πολλές επιχειρήσεις και στην ανεργία χιλιάδες εργαζόμενοι».

Επιπλέον, οι κυβερνητικοί βουλευτές τονίζουν ότι, η καθυστέρηση στην υλοποίηση των μέτρων αυτών δημιουργεί σύγχυση και βλάπτει τις επιχειρήσεις που κινούνται σε λανθασμένα επιχειρηματικά πλάνα, διακυβεύοντας το μέλλον τους.

Τέλος, οι βουλευτές του ΠΑ.ΣΟ.Κ ερωτούν γιατί υπάρχει αυτή η καθυστέρηση στην υλοποίηση των προγραμμάτων του ΤΕΜΠΜΕ και αν προτίθεται η Κυβέρνηση να παρέμβει στις Τράπεζες, προκειμένου να μην «σαμποτάρουν» τα προγράμματα αυτά.

Ούτε εμπαιγμός, ούτε αδυναμία, είναι σχέδιο απαλλαγής του συστήματος από τη μικρομεσαία επιχείρηση

Διαβάστε