Αναγγελία - Εβδομαδιαία Εφημερίδα

Το σήμερα και το αύριο, εμείς και η Ευρώπη

Γράφει ο συγγραφέας

Πάνος Λαζαρόπουλος

Τα τελευταία χρόνια- ποιος δεν το βλέπει; Η Γεωργία φθίνει, χάνει έδαφος και περιορίζεται αισθητά. Τα χωριά χρόνο με το χρόνο αδειάζουν και παραφουσκώνουν οι πόλεις. Πολλά φαντάζουν νεκρές πολιτείες, που τα νυχτοπούλια έχουν στήσει το βασίλειό τους, μαζί με άλλους ανεπιθύμητους συγκάτοικους από τα βουνά και τους λόγγους. Όλα δείχνουν ότι η ύπαιθρος βαδίζει σταθερά στην ερήμωση κι αν έγκαιρα δε ληφθούν μέτρα ριζικά- όχι εκτροπές τύπου Σουφλιά- το κακό θα έχει συντελεσθεί. Ας την ακτινοσκοπήσουμε για να βρούμε τα αίτια τι φταίει, ποιος έχει την ευθύνη.

Πού αλλού; Στο κράτος και στην εξουσία θα πάει το μυαλό μας. Από εκεί όλα ξεκινούν και εκεί καταλήγουν. Η μεγαλόστομφη και πάντα προχειρολογούσα Πολιτεία, με την ως τώρα πολιτεία της, έδειξε ότι ποτέ δεν επιχείρησε, στα σοβαρά, να προγραμματίσει και να ελέγξει τις δραστηριότητες στο οικονομικοτεχνικό και επαγγελματικό τομέα. Άφησε τα πράγματα να εξελίσσονται μόνα τους, βοηθούμενα από συγκυρίες, και ό,τι ήθελε προκύψει. Φτάνει να μην της δημιουργούνται προβλήματα, που, ωστόσο, αδυνατεί να προβλέψει και να χειραγωγήσει. Ξέχασε ότι «Κυβερνάν σημαίνει προβλέπειν.» Σα να θέλει να μας πει: Τι μάντεις και οικνοσκόποι θα γίνομε τώρα; Όλα να τα περιμένομε από ανίκανους κυβερνήτες.

Κι όταν φτάσει ο κόμπος στο χτένι; Ε, τότε, ή ο κόμπος θα κοπεί ή το χτένι θα σπάσει. Κάποιοι θα υποστούν τις συνέπειες και, πάντως, όχι οι κυβερνήτες, ο κοσμάκης που πάντα πληρώνει τα σπασμένα. Κάναμε ο,τι μπορούσαμε θα μας πουν, δεν είμαστε και υπεράνθρωποι! Και θα βγουν κι από πάνω..

Εκείνος ο καημένος ο Σολωμός δεν ήταν μόνο πρωτομάστορας στην ποίηση. Αγαπούσε και πολύ συμπονούσε το λαό και παρακολουθούσε τα παθήματα, την κακομεταχείριση και την εγκατάλειψη στην τύχη του από εκείνους, που τους εμπιστεύονταν και αφήνονταν στα χέρια τους. Πόσα δε λέει εκείνο το δίστιχο:

Δυστυχισμένε μου λαέ, καλέ κι αγαπημένε,

Παντού ευκολοπίστευτε και πάντα προδομένε

Και που να ΄βλεπε το σημερινό του κατάντημα!

Με την απουσία της Πολιτείας η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο. Δεν της βγήκαν τα χαρτιά και κάηκε. Ποιος θα κάνει τώρα τη μάνα; Δύο όλες κι όλες μας έτυχαν. Το ίδιο κόψιμο, το ίδιο μοίρασμα, διαφορά μηδέν. Τώρα, θέλεις ρούφα κι άρμεγε, θέλεις άρμεγε και ρούφα, που λέει η λαϊκή ρήση. Αλλά μήπως κι εμείς ψάξαμε γι´ άλλη μάνα, που να αγαπά τα παιδιά της; Τι κάναμε; Τραβάμε τα μαλλιά μας και τράβα-τράβα το μαλλί γίναμε φαλακροί. Κι έτσι μάθαμε να ζούμε με τη φαλάκρα. Λέτε να βρεθεί κάτι σαν το λέιζερ και να αλλάξομε;

Μήπως, όμως, κάνομε λάθος στις εκτιμήσεις μας; Ας βάλομε κάτω τα πράγματα. Ας έρθομε στο βαμπάκι. Οι καλές αποδόσεις κι η πέρασή του στις αγορές τράβηξε το ενδιαφέρον των αγροτών. Στη Θεσσαλία-αλλά και σε άλλες περιοχές-σταμάτησαν κάθε άλλη καλλιέργεια και φύτεψαν βαμπάκι ακόμα και στις γλάστρες. Νόμισαν πως δεν χρειάζονται πια άλλο τι για να προκόψουν. Πλημμύρισε η Θεσσαλία από τρακτέρ, σύνεργα, αποθήκες, εκκοκκιστήρια, συλλεκτικές μηχανές και κάθε λογής εργαλεία. Όμως όλες οι προβλέψεις έδειχναν καθαρά πως αυτή η ρέντα δε θα κρατήσει πολύ. Αλλες αγορές, φτηνές και πιο παραγωγικές αναπτύσσονταν και δε μπορούσε παρά να επωφεληθεί το κεφάλαιο, οι τιμές άρχισαν να υποχωρούν και περιορισμοί να επιβάλλονται στην καλλιέργεια. Και, τότε, οι αγρότες πλάκωσαν με τα τρακτέρ στην Εθνική οδό και η χώρα μας κόπηκε στα δύο. Το κακό παράγινε. Έλα, όμως, που έμπαινε στη μέση το πολιτικό κόστος; Καθυστέρηση και ημίμετρα. Μέχρι που μπήκε στη μέση η Ευρώπη, η μεγάλη οικογένεια που ανήκουμε και φροντίζει για μας, χωρίς εμάς. Έπεσε μονομιάς το τσεκούρι και ο Γόρδιος δεσμός κόπηκε. Μια μικρή προθεσμία και το βαμπάκι ξοφλάει. Έτσι δε θα χρειαστεί το νερό του Αχελώου για πότισμα και τσάμπα τόσα υπέρογκα έξοδα, που θα γονατίσουν την Οικονομία μας κι άλλα κρίσιμα αναπτυξιακά έργα θα παραμεριστούν, γιατί έτσι το θέλει ο κ. Σουφλιάς.

Πιο πικρή τύχη είχε ο καπνός. Τελεία και πλήρης απαγόρευση απ´ τη μια χρονιά στην άλλη. Επιδότηση για μερικά χρόνια. Ούτε ρίζα από καπνό στην καπνομάνα Αιτωλοακαρνανία, που ζούσαν και συντηρούνταν όσοι αγρότες έμειναν δεμένοι με τα χωράφια τους. Τώρα απραξία και τεμπελίκι. Αύριο στρατιές ανέργων, τεμπέληδων και εγκληματιών. Τελευταίο καταφύγιο των πεινασμένων το έγκλημα.

Υπό προθεσμία ή υπό συνθήκες αβάσταχτου περιορισμού, και τα´ αμπέλια κι οι ελιές. Κοντολογίς όλα τα κατ´ εξοχήν Μεσογειακά προϊόντα, που συντροφεύουν και συντηρούν τον Έλληνα στη μακραίωνη πορεία του, μπήκαν στη μαύρη λίστα. Πλήρης ανατροπή, εκτροχιασμός. Γκρέμισμα και ισοπέδωση των πάντων. Αλλαγή σε τρόπο ζωής, που σμίλεψαν χιλιετίες, χωρίς καμία διάδοχη κατάσταση να ετοιμαστεί. Κάπως έτσι καταρρέουν οικονομίες και κοινωνίες.

Ζωντανό και κλασσικό παράδειγμα το γκρέμισμα του υπαρκτού σοσιαλισμού. Το σύστημα δεν φρόντισε να βρει εναλλακτικές λύσεις, όσο ήταν ακόμα καιρός, και κατέρρευσε από τις δολοπλοκίες και τις μηχανορραφίες των αντιπάλων του. Άλλο πως πλήρωσαν ακριβό τίμημα και πολλοί από αυτούς, που συνεργάστηκαν σ´ αυτό το εγχείρημα, από τον επιλεγόμενο και «Ελεύθερο κόσμο» της Δύσης. Δεν το καλοσκέφτηκαν οι επιπόλαιοι Ευρωπαίοι, που ένιωσαν πικρές κι αλμυρές τις συνέπειες. Γκρέμισαν τον ένα δυνάστη κι έσκυψαν δουλικά τον αυχένα στον άλλο. Γκρέμισαν την ισορροπία κι ας ήταν του τρόμου, σαν κι αυτή, που, παραστατικά μας δίνει η λαϊκή σοφία: φοβάται ο Γιάννος το θεριό και το θεριό το Γιάννο, που, ωστόσο, τους άφηνε κάποια ελευθερία στις κινήσεις τους, και διάλεξαν την υποταγή. Τώρα, θέλοντας και μη, σύρονται από τη μια περιπέτεια στην άλλη. Βέβαια, οι αρχιτέκτονες ήξεραν τι έκαναν οι αφελείς, οι μύωπες δεν έβλεπαν τη χιονοστιβάδα που έρχονταν να τους καταπλακώσει. Μπορεί να ανένηψαν, όπως το θέλει η ιστορική νομοτέλεια. Όμως, στον Άδη δεν υπάρχει μετάνοια. Το φίμωτρο και το κνούτο δεν τους αφήνει περιθώρια να το δείξουν, Αργά πια για δάκρυα..

Έτσι φτάσαμε στο σημείο ολόκληρα κράτη να ισοπεδώνονται, άλλοτε στο όνομα της Δημοκρατίας, άλλοτε στο όνομα δήθεν πυρηνικού κινδύνου, άλλοτε για εξουδετέρωση ανύπαρκτης απειλής και άλλοτε στο όνομα αυτοάμυνας έθνους επί 50ετία επιτεθεμένου, αδικοπραγούντος και στερούντος την ελευθερία υπερήφανου και ανυπότακτου λαού.

Δικαιολογίες έντεχνος κατασκευασμένες και ψευδολογίες ασύστολες. Και πίσω από όλα αυτά το συμφέρον, πανίσχυρο και αδίστακτο. Εκατόμβες, καθημερινά οι νεκροί, αμέτρητοι οι τραυματίες, εκατομμύρια οι άστεγοι και οι πρόσφυγες, στάχτες σπίτια και περιουσίες. Κανένας από τον «ελεύθερο κόσμο» δεν ανοίγει το στόμα του να καυτηριάσει τις βαρβαρότητες, που διεκδικούν πρωτιά στην ιστορία, και να βροντοφωνήσει για το ιερό δικαίωμα των υποδούλων να αντιστέκονται και να παλεύουν για την ελευθερία τους. Ντροπιασμένοι ακολουθούν το αφεντικό, σα δαρμένο σκυλί, με την ουρά στα σκέλια.

Τι να πει ο φτωχός αγρότης για τη Νέα Τάξη πραγμάτων που πεθαίνει και βρικολακιάζει και του ρουφάει το αίμα! Σήμερα οι εντολές κι οι αποφάσεις έρχονται άνωθεν, στερώντας του το δικαίωμα να διατυπώνει αντιρρήσεις και να προβάλει αιτήματα. Τον προετοίμασαν, όμως, ψυχικά, τεχνικά, επιστημονικά, του έμαθαν μεθόδους και τρόπους για τη νέα ζωή που θα ακολουθήσει; Καταστρώθηκαν προγράμματα, οργανώθηκαν επιτόπια σεμινάρια, κινήθηκαν ειδικοί να μιλήσουν για τα νέα δεδομένα και να ενημερώσουν και να διδάξουν τρόπους για την αντιμετώπιση της υπό διαμόρφωση κατάστασης; Από πού, όμως, να εκπορευτούν όλα αυτά; Από μία παραπαίουσα εξουσία, που το μόνο που κάνει είναι να αναμετρά το πολιτικό κόστος και το μόνο που σχεδιάζει και παρακολουθεί, με όλα τα μέσα, είναι πότε και πώς μπορούν να διαμορφωθούν συνθήκες ευνοϊκές για να στηθούν κάλπες και να κερδισθούν οι εκλογές. Μ´ άλλα λόγια, πως να κρατηθεί στην αρχή. Κι, όμως, η εντολή του λαού είναι για μία 4ετία, που πρέπει να εξαντληθεί. Κανείς, βέβαια, δε ζήτησε να κατοχυρωθεί συνταγματικά για να μην καταστρατηγείται, πράγμα που συνεπάγεται τεράστια οικονομική επιβάρυνση και παράλυση της κρατικής μηχανής.

Να ποια είναι η εξουσία. Καμαρώστε την!

Τι να πει στον αγρότη, που σέρνει μέσα του καταβολές αμέτρητων γενεών, κι έμαθε να παράγει αυτά τα εθνικά προϊόντα: σίτους, οίνων και έλαιον και καπνά αργότερα; Μαζί μ´ αυτά γεννήθηκε, μεγάλωσε, ανδρώθηκε και γέρασε. Έμαθε τα καλά και τα κακά τους, όλα τους τα μυστικά κι έγιναν οι ρυθμιστές της ζωής του. Οι δομές των σπιτιών τους κι όλες τους οι υποδομές είναι ρυθμισμένες γι´ αυτά. Οι διεργασίες μιας ζωής καταστάλαγμα, πείρα συμπυκνωμένη. Για τον καπνό σιδηροκατασκευές μόνιμες για τις λιάστρες, αποθηκευτικοί χώροι, μηχανές για το αρμάθιασμα, φούρνοι-ξηραντήρια κι ένα σωρό ειδικά σύνεργα.

Τι να του πεις του καπνουλά; Πώς να τα ξεχάσει όλα αυτά, που καθόριζαν τον τρόπο ζωής του, ως την παραμικρή λεπτομέρεια; Πως ν´ αλλάξει δουλειά από μια μέρα στην άλλη; Αυτό ξέρω, αυτό κάνω, θα σου πει. Έτσι βγάζω το ψωμί μου. Μου το απαγορεύεις; Με καταδικάζεις στην πείνα. Δεν είναι λαχείο η δουλειά. Πρέπει να αποδίδει σταθερά για να επιβιώσεις.

Αλήθεια όλα αυτά τα σύνεργα και τα άλλα που αναφέραμε για το βαμπάκι αλλά και εκείνα των υπό κατάργηση προϊόντων και δεν λείπουν από κανένα αγροτόσπιτο, τι θα γίνουν; Θα πουληθούν σαν αντίκες, θα εκτεθούν σε μουσεία, θα τα μαζέψει η Πολιτεία, καταβάλλοντας σχετικό τίμημα ή θα πεταχτούν σε λαγκαδιές, δάση και ρεματιές, αυξάνοντας τη μόλυνση και τη ρύπανση και την επιβάρυνση του περιβάλλοντος. Το σκέφτηκε κανείς αυτό; Κι, όμως, είναι ένα σοβαρό πρόβλημα, που παραβλέφτηκε.

Υπάρχει, όμως, γι´ αυτά μια μόνιμη δικαιολογία, τόσο αφοπλιστική όσο και εξοργιστική. Υπάρχει και η Ευρώπη κι αυτός είναι ο δρόμος που χάραξε. Δεν μπορούμε να κάνομε αλλιώς. Κι εμείς που το ακούμε διερωτόμαστε: Αυτή, λοιπόν είναι η Ευρώπη κι αυτό το μέλλον μας υπόσχεται; Μας θέλει παρίες και φτωχούς συγγενείς, κομπάρσους και κολαούζους; Κι εμείς το δεχόμαστε παθητικά, χωρίς καμία αντίδραση; Ούτε για την τιμή των όπλων; Οι βόρειες κι άλλες χώρες κράτησαν όλα τα προνόμια για λογαριασμό τους. Η κρεατοπαραγωγή τους, αντί να μειωθεί προς όφελος των νοτίων, αυξήθηκε και για να ανταπεξέλθουν στο θέμα της παραγωγής και, παραβιάζοντας τη φύση, μετέτρεψαν τις αγελάδες, από χορτοφάγα, σε σαρκοφάγα ζώα, δια της αλευροποιήσεως. Κόκαλα, ψοφίμια, σάπια κρέατα και ο,τι περιττό και προς απόρριψη έγινε αλεύρι και χόρτασαν και κατέβασαν γάλα οι αγελάδες και οι παραγωγοί έτριβαν τα χέρια τους από ικανοποίηση. Και εις υγείαν τα κορόιδα. Έλα, όμως, που η φύση εκδικείται. Τρελάθηκαν οι αγελάδες και από κοντά του κι οι άνθρωποι, που γεύονταν το κρέας τους. Πού ήταν η Ευρώπη με τους κανόνες της, να πιάσει και να καταδικάσει τους αδίστακτους εγκληματίες, αφού είχε ξεχάσει ή είχε κλείσει τα μάτια στους ελέγχους; Και το κακό συνεχίστηκε με τα κοτόπουλα και τις διοξίνες. Κάποιος σάλος, εφήμερος, ξεσηκώθηκε αλλά σε λίγο το κακό ξεχάστηκε. Ούτε γάλα, ούτε ζημιά.

Εδώ στην Ελλάδα μετρούν με διψήφιους αριθμούς τις μονάδες που επιτρέπεται να εκτρέφει κάθε νέος κτηνοτρόφος. Για να ολοκληρώσουμε το θέμα, καλό θα είναι να μάθουν, όσοι δεν ξέρουν, πού εκτρέφονται οι αγελάδες στην Ολλανδία και αλλού. Μη βιασθείτε να μιλήσετε για βουστάσια, απλόχωρα, μέσα στη φύση και σε ειδυλλιακό περιβάλλον. Οι καημένες οι αγελάδες θα γελούσαν, αν μας άκουαν και λιμμένες θα κουνούσαν το κεφάλι. Ούτε είδαν. Ούτε άκουσαν για φύση, για πράσινα δένδρα και για χλόη που κάποιες άλλες τυχερές της φυλής τους την τρώνε, τη χαίρονται και ξαπλώνουν πάνω της να δροσιστούν. Εκεί τους έχουν επιβάλλει οικογενειακή ζωή, κλεισμένες μέσα σε πολυκατοικίες, με πόρτες και παράθυρα. Και τις ανεβοκατεβάζουν με τα βίντσια, δεμένες με πλατιές λουρίδες! Τι ωραίο θέαμα να βλέπεις μια αγελάδα αιωρούμενη! Πόσο θα σας άνοιγε η όρεξη για μοσχαρίσιο κρέας.. Τι έχετε να πείτε ή να δείξετε; Αποτροπιασμό, το δίχως άλλο. Όμως, οι Ευρωπαίοι, φιλόζωοι κατά τα άλλα, με πλήθος συλλόγων, δεν έχουν να πουν τίποτε. Το βρίσκουν φυσικό. Αλλά και στην παραγωγή τροφίμων, εντατικής καλλιέργειας κι εκεί ελεύθεροι οι Ολλανδοί. Πατάτες, κηπευτικά, χωρίς περιορισμούς παράγονται στα θερμοκήπια με τη χρήση χημικών και μηχανικών μέσων, και οι πατάτες του Νευροκοπίου στοιβάζονται και σαπίζουν στην ύπαιθρο! Δε μιλάμε για τις βιομηχανίες, που μόνο ευεργετικά μέτρα λήφθηκαν γι´ αυτές, ενώ οι δικές μας, δασμοβιώτες καθώς ήταν αφέθηκαν στην τύχη τους και, όσες δεν κατέρρευσαν, μεταφέρθηκαν σε γειτονικές χώρες, για φθηνότερα χέρια, αποδεικνύοντας, για μια ακόμα φορά, πως το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα. Στο χώρο της ζαχαροβιομηχανίας η Ιταλία βρήκε πως υπάρχει ενδιαφέρον και απαίτησε και κατάφερε να μας πάρει τη μισή παραγωγή, ενώ και το υπόλοιπο τελεί υπό προθεσμία. Τι θα κάμουν οι αγρότες, οι τευτλοπαραγωγοί που έμειναν χωρίς αντικείμενο παραγωγής.

Στρατιές οι άνεργοι και οι άλλοι εξαναγκασμένοι σε καθεστώς απραξίας, επιχορηγούμενοι, δηλαδή σταυροχέρηδες, μεταλλασόμενοι σε τεμπέληδες και εγκληματίες.

Αυτή, λοιπόν, είναι η Ευρώπη που ονειρευτήκαμε; Αυτή που μας παρουσίασαν σαν πανάκεια, που θα μας γιάτρευε από όλα τα κακά, που μας δυνάστευαν και θα μας ανέβαζε το επίπεδο σε όλους τους τομείς; Πότε ήμασταν καλύτερα; Πριν μπούμε στην Ευρώπη ή σήμερα, ύστερα από τριάντα τόσα χρόνια; Θυμόμαστε εκείνες τις μέρες και μας πιάνει μελαγχολία και κατάθλιψη. Εκείνους τους χρόνους η χώρα μας έσφυζε από ζωή. Στρατιές αμέτρητες οι εργαζόμενοι ξεχύνονταν στους δρόμους και πλημμύριζαν τους χώρους της δουλειάς. Μαγαζιά, εργαστήρια, οικοτεχνίες, βιοτεχνίες, βιομηχανίες ήταν σπαρμένα σε κάθε γωνία της χώρας. Γέλια και χαρούμενες φωνές, έσμιγαν με τους ήχους των μηχανών σ´ ένα ευτυχισμένο πανηγύρι. Σίγουρα για το αύριο οι άνθρωποι έχτιζαν την προκοπή τους. Άνεργοι μόνο οι τεμπέληδες.

Σήμερα τι; Ρολά κατεβασμένα, εργοστάσια κλειστά, βαριά τραυματισμένα απ´ το χρόνο και γύρω τους ευτυχισμένοι του χτες κλαίνε τη μοίρα τους, σα άλλοι Εβραίοι στο τείχος των δακρύων. Κάποια τυχερά απ´ αυτά άλλαξαν προορισμό. Έγιναν Μουσεία, πνευματικά κέντρα, έγιναν χώροι διασκέδασης. Πρόοδος σε μια άλλη έκφανση, με άδεια χέρια και στομάχια. Άλλα, άτυχα, φιλοξενούν κοινωνικά απόβλητα, τοξικομανείς, που παραπλανήθηκαν και άστεγους μετανάστες, που ήρθαν να σμίξουν και να μοιραστούν την κακομοιριά τους με τη δική μας, ενώ αρκετά περιορίστηκαν σ´ ένα μικρό χωριό και έγιναν οίκοι εμπορίου. Πού είναι οι κλάδοι της ένδυσης και της υπόδησης με τις μυριάδες εργατών και υπαλλήλων. Τώρα όλα εισαγόμενα. Σήμερα η Ελλάδα κατάντησε χώρα των στεναγμών και της μελαγχολίας, άνθρωποι σκυθρωποί, πρόσωπα αγέλαστα κι όλοι κλαίμε τη μοίρα μας, ικανοποιημένοι με ένα ξεροκόμματο κι απελπισμένοι για το αύριο.

Αυτή, λοιπόν, ήταν η Ευρώπη; Θεομηνία σωστή, κεραμίδα που μας χτύπησε κατακέφαλα και μας έκαμε ανάπηρους και άπορους, να παραμιλάμε στα καλά καθούμενα; Κάποιος κοιτάζει ν´ αποφύγει την καταιγίδα, δεν πηγαίνει γυρεύοντας. Και πώς πήγαμε, σαν τι; Σαν ισότιμο μέλος να ακούσομε και να μιλήσομε, να δώσομε και να πάρομε, να δεχθούμε και να προβάλομε όρους και να καταλήξουμε σε μια συμφωνία, που να κατοχυρώνει τα συμφέροντά μας και να διασφαλίζει ένα διαμορφωμένο τρόπο ζωής; Ή μήπως πήγαμε σαν φτωχοί συγγενείς, ζητώντας ελεημοσύνη και καταφύγιο, να γίνομε απλά παρατράπεζοι, που άλλοι θα τρώνε τη μερίδα του λέοντα κι εμείς θα γλύφομε τα κόκαλα και θα μαζεύομε τα ψίχουλα απ´ τα αποφάγια τους; Πήγαμε κάτι να κερδίσουμε ή για να χάσουμε κι αυτά που είχαμε; Πήγαμε σαν πρόβατα στο στόμα του λύκου;

Από όσα ξέρομε κι απ´ όσα βιώνουμε, περιορισμούς είχαν μόνο να μας φιλοδωρήσουν οι Ευρωπαίοι εταίροι μας και στη συνέχεια καταργήσεις. Στα σιτηρά, στην αμπελουργία, στο καλαμπόκι, στην ελαιοκομία, στα καπνά, στο βαμπάκι, στην κτηνοτροφία. Κοντολογίς σε όλα τα βασικά και αναντικατάστατα Μεσογειακά προϊόντα, που παράγει η χώρα μας, εκατονταετίες και χιλιετίες, ζυμωμένα με το παρελθόν και την ιστορία μας. Τι να πεις για την ελιά, το δέντρο της θεάς της σοφίας, που, χάρη σ´ αυτό, έδωσε το ονομά της στην Αθήνα. Και έγινε ιερό σύμβολο της πόλης και της ειρήνης. Τι λέμε για εκείνον που φέρνει προτάσεις ειρήνης και καταλαγής; Δε λέμε ότι « κομίζει κλάδων ελαίας»; Θα την εξορίσουμε, λοιπόν από τον τόπο που γεννήθηκε; Θα αρνηθούμε την ιστορία μας και τα σύμβολά μας;

Τι να πούμε και για το αμπέλι με το έξοχο παράγωγό του, το κρασί, το παυσίλυπο, που κάνει τον άνθρωπο να ευθυμεί, να εκστασιάζεται και να ζει μοναδικές κι ευφρόσυνες στιγμές και τον συνοδεύει σε ώρες που σημαδεύουν και σφραγίζουν τη ζωή του. Τότε, που όλα τα ξεχνά και φωνάζει «έξω φτώχεια και καλή καρδιά». Είχε κι αυτό το Θεό του. Εκείνο το σκανταλιάρη το Διόνυσο, που στολισμένος με κλάδους αμπέλου, πάνω στο θεϊκό του άρμα, με την κούπα στα χέρια, έπινε και κερνούσε κρασί στους ανθρώπους της υπαίθρου, που ανακατεύονταν με τη συνοδεία του και σε κατάσταση κραιπάλης, το έριχναν στο γλέντι και στο χορό, στον έρωτα και στις ακολασίες. Ύμνοι ψάλλονταν για τη ζωή, τον έρωτα και το θεό του, που βγήκε από δύο θύρες κι από κει πήραν το όνομα κι έγιναν διθύραμβοι, κι έγιναν το προζύμι για να φτάσομε στις τραγωδίες, τα υψηλότερα και αξεπέραστα μέχρι σήμερα παράγωγα του ανθρώπινου πνεύματος. Αυτά τα εθνικά μας σύμβολα βάλθηκαν να μας στερήσουν οι Ευρωπαίοι. Εμείς θα στέρξομε σ´ αυτή την ταπείνωση; Να απαρνηθούμε την ιστορία μας, τον ίδιο τον εαυτό μας, να μείνομε χωρίς ταυτότητα; Δεν το χωράει ο νους μου.

Και τι αντάλλαγμα μας προσφέρουν; Αν ανταλλάσσονται, ξεπληρώνονται και εξαργυρώνονται τέτοια πράγματα. Ας μην φορτώσουμε, όμως όλη την ευθύνη στους Ευρωπαίους. Ένα μεγάλο μέρος της ευθύνης ανήκει και σ´ εμάς. Τα άγια τοις ωσίν, που ακούστηκε! Κάποια πράγματα δεν είναι διαπραγματεύσιμα. Ήμασταν χώρα γεωργική, βιομηχανική δεν γίναμε ποτέ. Οι συγκυρίες βοήθησαν να ακμάσουν οι βιοτεχνίες. Τώρα τι είμαστε; Δεν το πολύξερομε, όπως δεν ξέρομε και τι θα γίνομε. Η γεωργία δέχτηκε καίρια πλήγματα και πνέει τα λοίσθια. Οι βιοτεχνίες δεν άντεξαν τον ανταγωνισμό των πολυεθνικών και εξαφανίστηκαν. Οι βιομηχανίες μας επιβιώνουν υποτυπωδώς. Το εμπόριο εξακολουθεί να υπάρχει αλλά και δω οι πολυεθνικές έχουν απλώσει τα πλοκάμια τους κυνηγώντας το εύκολο και σίγουρο κέρδος εις βάρος των εγχωρίων προϊόντων και επιχειρηματιών. Αυτό που απομένει στη χώρα μας και κρατεί μια σταθερή θέση είναι οι υπηρεσίες, απαραίτητες, βέβαια, για κάθε ζωντανό οργανισμό, αλλά και αυτές για να αντέξουν, πρέπει να πλαισιώνονται από οικονομία υγιή, με ευρώ στους όλους τους τομείς της και, κυρίως της παραγωγής. Από κει έρχονται τα έσοδα, από τη διάθεση αγαθών και προϊόντων. Χωρίς έσοδα όλα υποχωρούν παίρνουν την κάτω βόλτα. Την ανάπτυξη διαδέχεται η στασιμότητα και η ύφεση, με κατάληξη το στρατόπεδο των τριτοκοσμικών που ολοένα μεγαλώνει και πληθαίνει. Κι αρχίζει το ξήλωμα και το φτηνό ξεπούλημα, με αποκρατικοποιήσεις το επίσημο όνομα, σύγχρονο και ευρηματικό. Οι επιχειρηματίες ξέρουν καλά ποίο είναι το επόμενο βήμα μετά το ξεπούλημα της πραμάτειας τους. Πουλάμε την κρατική περιουσία, απαραίτητη για την υπόσταση και την ομαλή λειτουργία της Πολιτείας αλλά και για εκπλήρωση του κοινωνικού της έργου, που οφείλει να επιτελέσει απ´ την μια κι απ´ την άλλη μεγαλώνομε την εξάρτηση από το πανίσχυρο κεφάλαιο που μας θέλει υπηρέτες και δούλους και-γιατί όχι-ανδράποδα. Έτσι ο ρόλος που απομένει κι έχουν τάξει για μας οι Ευρωπαίοι εταίροι μας είναι να κρατάμε τα μπόσικα, να τους ξεσκονίζομε και να μεταφέρομε τις βαλίτσες τους. Αυτό καταφαίνεται και από την καταγραφή και καταχώριση, στα επίσημα βιβλία τους, των Ευρωπαϊκών κατακτήσεων. Εκεί πουθενά δε γίνεται λόγος για τα μεγάλα παράγωγα του Ελληνικού πνεύματος, πάνω στα οποία στηρίχτηκε ο Ευρωπαϊκός αλλά και ο παγκόσμιος πολιτισμός. Γιατί πώς διάολο γίνεται η Ευρώπη να φέρει ελληνικό όνομα, πολύ πριν οι σημερινοί κάτοικοί της την ανακαλύψουν; Ούτε αυτό δε σκέφτηκαν; Και δέχτηκαν πως ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός ξεκινάει από την εποχή του Καρλομάγνου και η δημοκρατία με τη maga Carta του Ιωάννη του ακτήμονα της Αγγλίας (1215μχ). Τούτος ο «ακτήμονας» βασιλιάς είχε μια περίεργη ιστορία, δηλωτική της απολυταρχίας, που τη μοιράζονταν με τους ευγενείς. Πρώτον η ανώμαλη άνοδός του στο θρόνο. Σκότωσε τον ανιψιό του, που ήταν ο νόμιμος διάδοχος. Δεύτερον κάποια στιγμή ήρθε σε διάσταση με τον πανίσχυρο, τότε., Πάπα. Και, όταν εκείνος τον αφόρισε, έντρομος, έσπευσε στη Ρώμη για να δηλώσει μετάνοια, παραχωρώντας στον Πάπα και το βασίλειο του. Ο τελευταίος, εξαντλώντας όλη τη γενναιοψυχία του, μαζί με τη συγχώρεση, του επέστρεψε το βασίλειό του αλλά… σαν φέουδο Τι θαυμάσια σκηνή! Βασίλεια προσφέρονται και βασίλεια χαρίζονται ή παραχωρούνται. Κατά τα άλλα ο Ιωάννης δεν είχε κτήματα, είχε μόνο ένα ολόκληρο βασίλειο στη διάθεσή του. Ήταν όμως φιλοπρόοδος. Και μόνο ύστερα από πιέσεις των ευγενών, που φαίνεται πως αδικούσε στη μοιρασιά, υπέγραψε εκείνο τον καταστατικό χάρτη, που περιόριζε τα απολυταρχικά δικαιώματα του βασιλιά και ευνοούσε την απονομή δικαίου στις λαϊκές τάξεις. Που σημαίνει πως οι ευγενείς φεουδάρχες, είχαν τη δικαιοσύνη με το μέρος τους, ενώ ο λαός ήταν, μόνιμα, αδικούμενος.

Και ειδικοί και ειδήμονες ισχυρίζονται πως η Αθηναϊκή δημοκρατία, γεννημένη 1700 χρόνια πριν απ´ ιδιότυπο μόρφωμα της Αγγλίας, δεν μπορεί να αναγνωρισθεί, γιατί επέτρεπε τη δουλεία! Βλέπεις η φεουδαρχία και η δουλοπαροικία που βρίσκονταν, τότε, στην Ευρώπη, σε πλήρη άνθηση, δεν είχε δούλους. Είχε σκλάβους που δεν πλήρωναν να τους αποχτήσουν, κι είχαν δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω τους. Όταν το σύστημα έφτασε στο απροχώρητο, σαν υποκατάστατό του βρέθηκε η αποικιοκρατία, με κύρια χαρακτηριστικά: η άγρια λεηλασία του πλούτου, οικονομικού και πνευματικού και ο εξανδραποδισμός των κατοίκων των κατακτημένων χωρών. Η εμπραγματοποίηση των ανθρώπινων όντων έφτασε στο κατακόρυφο. Τα σκλαβοπάζαρα ωχριούσαν μπροστά σ´ αυτές τις καινούριες κοινωνικές εξελίξεις. Σήμερα τα μουσεία των πολιτισμένων και δημοκρατικών Ευρωπαίων είναι γεμάτα από λεηλατημένα έργα τέχνης αποκιοκρατούμενων λαών αλλά και δικών μας συληθέντων με την ανοχή των Τούρκων που βολεύτηκαν με κάποιο ασήμαντο μπαξίσι. Έτσι αίθουσες ολόκληρες κοσμούνται με αγγεία, παιδικά παιχνίδια, κτερίσματα, χρυσά κομψοτεχνήματα, εργαλεία, νομίσματα, είδη οικιακής χρήσεως, όπλα, αγάλματα και αγαλματίδια, όλα τα συμπλέγματα και οι παραστάσεις απ´ τη ζωφόρο του Παρθενώνα, γνωστά σαν ελγίνεια μάρμαρα και ο,τι βάζει ο νους του ανθρώπου. Αυτοί είναι οι Ευρωπαίοι, πάντοτε διπρόσωποι, που, πριν την Αναγέννηση, ήταν πάμφτωχοι σε έργα τέχνης. Πρώτα οι σταυροφορίες και μετά οι αποικίες, τους άνοιξαν τα μάτια και την όρεξη και με τα κλεμμένα αρχέτυπα και τη διαρπαγή του πλούτου τους, ανακάλυψαν το δρόμο για τις τέχνες και τον πολιτισμό.

Ας σταματήσουμε, όμως, τις διαδρομές στο χρόνο κι ας γυρίσουμε στο θέμα που μας καίει. Τι γίνεται με το αύριο; Τι άλλο ξέρομε να κάνομε; Τι δυνατότητες έχομε και πώς θα τις αξιοποιήσομε; Σε κάποιες άλλες παραγωγές το λόγο έχουν οι μεσάζοντες, αυτή η αγιάτρευτη πληγή, που ξεφτιλίζει τον παραγωγό και εκμηδενίζει τον καταναλωτή. Τι άλλο σηκώνει ο τόπος μας πέρα απ´ τις Μεσογειακές καλλιέργειες πεδιάδες πολλές δεν έχει τούτος ο βραχότοπος. Έχομε ορεινούς και ημιορεινούς χώρους, που μόνο η ελιά ευδοκιμεί. Κάνει λάδι απ´ τα λιθάρια, όπως λέμε. Στα ξερικά μέρη ο καπνός και το στάρι δεν κάνουν μεγάλες αλλά ποιοτικές αποδόσεις. Το αμπέλι έχει τους χώρους του ν´ απλωθεί αλλά δεν το αφήνουμε. Τα εσπεριδοειδή παρουσιάζουν ευπάθειες, που γονατίζουν τον παραγωγό και έτσι δεν έχομε ελπίδες πάνω σ´ αυτά να στηρίξομε. Το ίδιο συμβαίνει και με τα οπωροφόρα. Για τα ενεργειοπαραγωγά φυτά πολλά ακούμε αλλά τίποτε δε βλέπουμε. Τι άλλο απομένει; Θα καλλιεργήσομε ζαχαροκάλαμο, θα κάνομε φυτείες καφέ; Θα φυτέψομε μπανάνες ή θα σπείρομε ινδική κάνναβη, μαριχουάνα και παπαρούνα; Όπως αναποδογύρισαν τα πράγματα, δεν θα έμεναν στα αζήτητα. Όμως και το κλίμα ν´ αλλάξομε τίποτε δε θα πετύχομε, μας έχουν προλάβει άλλοι. Τι λέτε, θα το ξεπεράσουμε με αυτοσχεδιασμούς, την ώρα που άλλοι έχουν καταστρώσει επιτελικά σχέδια, ή θα σταυρώσουμε τα χέρια και θα πούμε: πεπρωμένο είναι, δεν μπορούμε να το αποφύγομε. Υπάρχει βέβαια κι ο Θεός της Ελλάδας, τελευταία καταφυγή. Θα τον παρακαλέσουμε να κάνει το θαύμα του;

Μπορεί, όμως, ο Θεός να θαυματουργεί εκεί όπου εμείς οι ίδιοι υπογράψαμε την καταδίκη μας; Πρέπει να το θέλουμε, να πιστεύουμε στο θαύμα και να εργαζόμαστε γι´ αυτό ξεπερνώντας τον εαυτό μας. Αλλιώς το θαύμα δε συντελείται.

Το σήμερα και το αύριο, εμείς και η Ευρώπη

Διαβάστε